جان و ريحان

+ سلامي چو بوي خوش آشنايي!(سه‏شنبه 27 فروردين 1387 ساعت 5:34 عصر )

کنارت نبودم...اما با تو بودم...
- برو جلو دارمت...
-داريم؟...چه طور مي توني داشته باشيم وقتي صدا در گلوي من مي شکنه...زجه مي شه...به خاطر تو....نه...به خاطر من...نه...به خاطر ما..آره...به خاطر ما ...
مايي که براي ما بودن زود است اما کمي هم دير!!!!!
شايد اين بار را فقط تو بفهمي که چه نوشته ام...شايد اين بار را من هم ندانم...راستي هم که چه دست تنهايم....خوب گفتي...همه درد اينجا بود...
من دست تنهايم و اگر هم نبودم؛باز هم تنها بودم!...اين روز ها...و امروز...با بغض کنارت حاضر شدم...خواستم از دل تنگ بگويم...از رنجي که صداي ترانه ات دامنش مي زد....تو سر خوش بودي و من ناسپاسانه قصد کرده بودم که...
-اين انقباض تمام نشد؟
-چرا ديگه خوشحال مي شويم!
..هيچ...............
ياد طليعه به خير که در هر نقطه از نقطه چينهايم دنبال مفهومي مي گشت.......
امروز آمده ام که بمانم....که بمانم....و بنويسم....

+ اگر معلمي...يک معلم باش!(سه‏شنبه 27 فروردين 1387 ساعت 5:31 عصر )

سلام...خيلي طول کشيد مي دونم...عذر مي خوام... ...
9سال پيش...سال اول دبيرستان ...ترم اول گذشت...نمره ها خوب...معلم ها راضي...
روز اول ترم جديده...اين زنگ شيمي داريم...معلم هنوز نيومده تو کلاس...بچه ها از در و ديوار بالا مي رن...زهرا اومد دستهاشو انداخت دور گردن من که داشتم تخته رو پاک مي کردم..آروم و با شيطنت هميشگي گفت:ريحان ريحان!!دوست داري با دوست من که دوست داره با دوست تو.... و هر دو لبخند زديم...يادش بخير که به راستي آن روز ها،لا به لاي ترک ديوار هم چيزي براي لبخند يافت مي شد!...
ـ بچه ها خانوم اومد!
و آمد آنکه قرار بود بيايد....دقايقي نگاه و دقايقي آشنايي و معرفي...:
ـ ...بچه ها من دوست دارم دوست شما باشم...دوست دوستان شما باشم...
به زهرا نگاه کردم...سرش پايين بود و از زور خنده سرخ شده بود...حتما ياد حرفهاي خودمان افتاده بود...لابد من هم همين شکلي شده ام!...
ـ هي تو دختر جان!اسمت چيه؟!
ـ ريحان...
ـ پاشو برو بيرون تا دفعه ديگه وسط حرف من نخندي!
من که سرم پايين بود و تازه فقط لبخند زدم!
ـ چشم...
به زهرا که حتي سرشو بالا هم نياورده بود نيم نگاهي انداختم...مقنعه را سرم کردم و راه افتادم که برم دفتر...چون تا بحال چنين موردي پيش نيامده بود مي دانستم مشکلي پيش نخواهد آمد...نگاه تيز و برنده اش که به کفشهاي کتوني گلي من خيره شده بود،تا دم در بدرقه ام کرد...
ـ چه رويي هم داره!..از اين به بعد هر جلسه هم مياي درس جواب مي دي...واي به حالت اگه بلد نباشي....
گذشت...مي خوندم..هر جلسه...نمره ها عالي..تا اينکه يک روز مثل هميشه از در اومد...هنوز ننشسته امر کرد که دفتر ها روي ميز .... با اينکه نوشته بودم، اما مطمئن بودم امروز هر کي گير بيوفته کارش تمومه... خيلي عصباني بود...نفر اول با گوشه لباس از ميز بيرون کشيده شد...قلبم تير مي کشيد..ودفتر من...
ـ چرا اين دو صفحه رو انجام ندادي؟
ـ کي؟!من؟!...
درست بود...لا به لاي آن پانزده صفحه،دو صفحه به هم چسبيده بود و من....قبل از اينکه من هم با تحقير تا وسط کلاس پرت شوم،بلند شدم....
ـ تو چرا ريحان؟!واي به روزي که بگندد نمک...مي توني نري دفتر..به جاش جريمه بنويسي...
ـ نه خانم مي رم دفتر!
ـ بشين گفتم!180 بار از روي تمام فرمولها....
ـ سرم گيج مي رفت...اشک تو چشمام مي دويد و من قورتش مي دادم تا نچکه...180 بار....180 بار....تمام فرمولها....
نوشتم...4 تا دفتر 40 برگ پر شد و 2 تا روان نويس خالي....و چند شب هم بي خوابي...ديگه حالم از سديم و پتاسيم نوشتن به هم مي خورد...دفتر ها رو بردم...رو به روش دراز کردم...پشتش رو کرد....
ـ به من براي چي مي دي؟..بذار رو طاقچه خونتون تا ديگه بي تکليف نياي...
..............
شيمي ديگه آخرين درسي بود که به يادش مي افتادم تا تکاليفشو انجام بدم...سال سوم معلم نازنيني داشتيم...اما شيمي ديگه براي من درس نبود...کابوس بود...فاصله زيادي بود بين نمره هاي ديگه با نمره شيمي که هرگز هم پر نشد...سال کنکور بود....خوب مي خوندم....اما نه شيمي رو...نتايج اومد... زيست 75%،فيزيک 65%عمومي ها 90 درصد به بالا،....شيمي 60!اونهم تو رشته تجربي....قبول شدم اما نه شهر خودم...رفتم دانشگاه..ترم اول شيمي عمومي: 10.2،اونوقت ژنتيک 18!...و اين داستان ادامه دارد....در همه زمينه هاي زندگي ادامه دارد...!
کوتاه کلام آنکه...
اگر معلمي... يک معلم باش!اگر پدر يا مادري، پدر يا مادري واقعي باش!.........همين!

+ آنجا... مرا هم دعا کن..(سه‏شنبه 27 فروردين 1387 ساعت 5:30 عصر )

      
  

آنجا... مرا هم دعا کن..
آنجا که پيشاني عطش سجده دارد.. مرا هم دعا کن... آنجا که تکبير بوي کبر نمي دهد.... آنجا که دل ناله ميزند و تو هم با ناله اش ،از شادي وصل پر مي شوي..آنجا که از بودن سير مي شوي و از نبودن مي ترسي... تازه(!) مي فهمي که  سرگرداني... و صداي نفست در گوش باد مي پيچد... آنجا که همه نيازي و از ناز معشوق ، به وجد مي آيي... آنجا که سينه براي نفس تنگ است مرغ دل ، خود را به در آهنين جسمت مي کوبد و تو  آشفته کليد گمشده را مي جويي... و نمي داني که شادي و يا غمگين... و آنجا که چشم مي گرداني که آشنايي،غريبه اي..نه!، آشناي غريبه اي را بيابي و بر دامانش دست تمناي نجات بياويزي ... مرا هم دعا کن....
و افسوس که شب شده...وغروب عرفه...
 مي گويند فردا عيد است... اما بي تو؟...!... هرگز...

» ريحان
»» نظرات ديگران ( نظر)

+ اين اتوبان هرگز....(سه‏شنبه 27 فروردين 1387 ساعت 5:30 عصر )

اين اتوبان هرگز....
از پشت اين پيچ،ديگه وارد اتوبان مي شم..ساختمون بيمارستان معلوم شد...اين اتوبان من و توست..
کاغذ  قلم رو دادم دستت و ليوان نيمه پر آب رو ازت گرفتم..
ـ بنويس...
چشم از کاغذ بر نداشتي...
ـ نه ريحان..
ـ بنويس... از من ... از خودت...
ـ نه..هر بار که من آرامبخش مي خورم تو هوس مي کني به خطوط در هم اين صفحات خيره بشي و از من بخواي تا خلا بينشون رو پر کنم...
سرت رو بلند کردي..امتداد نگاهت از پنجره عبور کرد...مي شنيدم تپش دلتو که مي خواست ببينه براي مردم اون طرف اين پنجره هم،الان شبه؟!
ـ بيا اين هم واکر...بلند شو..باشه..ننويس..بگو...يادته؟..اون موقع ها که چراغو تو خونه مادر بزرگ خاموش مي کردند؟من و تو تازه اصل پچ پچامون  شروع مي شد!..بيچاره پدر بزرگ...صداش به ناله بلند مي شد که:شب حجاب نداره...هي حرف دل به هم مي زنيد،صبح پشيمون مي شيد ها!!!..
با من نبودي...گوش نمي دادي..
ـ نترس..نميوفتي!...بگو يا علي..
دستت رو گذاشتي رو شونه هام:يا علي...به گمانم يا علي آخر بود...
ـ مي دوني ريحان؟...تمام خوبي اين بيمارستان به ابن پنجره هاي پهن و رو به آفتابشه...مي گم ريحان..منو مي بخشي؟...
 آهسته به سمت پنجره به راه افتاديم...تو آرام گام بر مي داشتي و من فرصت پيدا مي کردم به قدم هام دقت کنم...نه...اين پا ها به بال تبديل بشو نيستن...
ـ چه کردي که نبخشمت؟..
ـ کسي که حلاليت مي طلبه،حتما که کار نا بخشودني انجام نداده...مي دوني...انگار اگه بگي منو بخشيدي من هم خودمو راحت تر مي بخشم...حلال کردن تو،منو توجيه مي کنه..مي فهمي؟
ـ اوهوم...
و واقعا هم مي فهميدم...چقدر زياد پيش اومده بود که از کسي براي آرامش خودم عذر خواسته بودم...و بد تر اينکه بعد از بزرگواري طرف،ته دلم گفتم اي بابا!حالا همچينم کار بدي نبود که!..چه زياد پيش اومده بود که کسي رو بخشيدم،فقط به خاطر اينکه دلم مي سوخت براي ناراحتيش...
چشماي کم نورت خنديدند...صداتو رها کردي تو اتاق...
ـ واي ريحان..ببين خونه اين همشهريا چقدر چراغونيه....آهاي همشهريا!همه دنيا رو براتون مي خوام...خونه هاتون چراغوني...نورخونه هاتونو عشقه...خدا دلتونو روشن کنه...
و آروم زير لب..:
ـخوش به حالتون...
به اتوبان خيره شدي..مثل هميشه...صداي ويژ ويژ ماشينا رو در آوردي و خنديدي...منتظر تمام اين صحنه ها بودم...پشتتو به پنجره کردي...انگار کلامي رو که من ازت خواستم بنويسي به زبون آوردي...
ـ راستي هم که ريحان...هر بار که منو مياري دم اين پنجره..هيچ کدوم از آدمهايي که تو ماشينها هستند،تکراري نيستند...هيچ کدومشون براي من دست تکون نمي دن..هيچ کدوم به جز گاز دادن و رفتن به چيز ديگه اي فکر نمي کنن...اونا حتي به هم هم رحم نمي کنن...فقط هر کس خودش..و جز صداي ويژ ويژ گوشخراش دائمي،که من سعي مي کنم براش ذوق کنم،چيز ديگه اي بهم هديه نمي دن...و اين هميشه تکرار مي شه...اما..اين اتوبان هرگز تموم نمي شه.........

+ اينجا مرا فاطمه صدا کن...فاطمه(سه‏شنبه 27 فروردين 1387 ساعت 5:29 عصر )

ريحان؟!....
نه... من هيچم..هيچ........
پشت مشبکهاي بقيع که ايستاديم،فاطمه صدايم کنيد..
حتما...اينجا...در اين ماتم کده ،اينجا که باران غربت بر گونه هاست...فاطمه ام بخوانيد ...دل حسن به نام مادر به تپش خواهد افتاد...حتما نگاه اهالي بقيع صاحب نام را جستجو خواهد کرد...شايد نظري…
به احد که رسيديم...فاطمه صدايم کنيد...حتما ام البنين به احترام نام بانوي هميشگي خانه علي بر خواهد خاست... شايد نظري...
اينجا...آري اينجا...روبه روي مصطفي...مرا فاطمه بخوانيد...حتما دل رسول خدا شاد خواهد شد...
نفس در سينه مدينه حبس است...مدينه هم مثل من..
فاطمه ام بخوان...فاطمه..

+ تو نرفتي...من جا ماندم...(سه‏شنبه 27 فروردين 1387 ساعت 5:28 عصر )

+ نفس عميق بکش ريحان(سه‏شنبه 27 فروردين 1387 ساعت 5:28 عصر )

+ و من آنروز متولد شدم(سه‏شنبه 27 فروردين 1387 ساعت 5:27 عصر )

چه عادت بدي داشت مامان!تو طب الآن ديگه منسوخ شده خداروشکر! ضايع بود خب!بچه رو قنداق مي کردن که دست و پاش بد شکل نشه!اما دست و پاي من که دراز شد...و دست از پا دراز تر...
اونروز يادته..؟اون قنداقه رو پوشيده بودم که مامان جون روش گل لاله گلدوزي کرده بود..هنوز دارمشا!..توش يادگاريارو جمع کردم..بگذريم..تو بغل مامان بودم..گفت تو داري مياي..نشسته بوديم دم در ...من فقط مامانو مي ديدم..هنوزم طوري نگاه مي کنم که حتما مامان تو زاويه ديدم باشه..
هي به آسمون نگاه مي کرد..منم نگاهشو تعقيب مي کردم...آسمون ابري بود..هنوز هم که هنوزه،آسمون که ابري مي شه،منم سر به هوا مي شم...
مامان هي با من حرف ميزد..همش نگرانت بود..حرفايي بهم مي زد که به ديگران نمي گفت..فکر مي کرد منم نمي فهمم... مامان زير لب  مي گفت  ـ بيا ديگه!الان آسمون مي باره!..
دندوناشو به هم فشار داد:
ـ چقدر گفتم لباس گرم ببر؟!گفتي جنازه بچه ها رو از زير يخ در ميارن..من لباس گرم نمي خوام...بفرما!حالا تو بارون چطور مي خواي برگردي..
اوخ..اوخ..بارون گرفت..قطره هاي گنده گنده رو صورتم ولو مي شدن،اما مامان که حواسش به من نبود..جيغ زدم...اما مامان فکر مي کرد من بهانه تو رو مي گيرم!
ـالان مياد ماماني!..تو هم دلت تنگ شده؟الان مياد!...
و تا مدتها و شايد هنوز هم،نمي شد جلوش گريه کنم..فکر مي کرد همه بهانه از توست!!
من که تو رو نديده بودم که دلم برات تنگ شه آخه!..حالا يه وقت خيال نکني منو برد تو ها!نه خير!چادرشو کشيد رو سرم...دنيا خال خالي شد..
کوچه رو که حتما يادته ديگه!خاکي بود و پر از قلوه سنگ..رو به روي خونه سنگر کنده بودن...يادمه تا 5،6سالگيمم اون سنگرا بودن..با يه بشکه قير اندود چپ کرده،که خانمهاي محل جاي پناه گرفتن تو سنگر،ما بچه ها رو مي کردن تو چاله چوله ها و خودشون روش مي نشستن و از همسراشون خبر رد و بدل مي کردن..و اين خبر ها انگار هيچ وقت از تازگي نمي افتاد...
چي مي گفتم...؟..آهان کوچه خاکي بود.با سنگاي درشت..مثل سنگاي زمين بازي پارک...تو که نبودي اون پارکو ساختن..اما هنوز هم نيمه کاره ست...کي تا حالاست...صداي پا اومد..خش خش...يا يه همچين چيزايي...مامان سعي مي کرد آروم جيغ بکشه!!
ـ اومدي؟..جانم..بدو آفرين..الان خيس مي شي..سرما مي خوري..بعد هر کار کنم باز بر مي گردي منطقه...
داشتي نزديک مي شدي..مامان منو رو قلبش فشار مي داد..تند ميزد..خيلي تند..ترسيدم..گريم گرفت..
ـسلام..
چه صداي کلفتي داشتي..از تو هم مي ترسيدم...اگر چه الان مي دونم اوني که ترس داره تو نيستي...يکي ديگه ست...
مامان اين چادرو بزن کنار ببينم کي مامان منو ترسونده!!!
ـسلام!..چقدر دير کردي عزيز...دستت چي شده!..نگاه کن..سر تا پاش گليه!
صدات نميومد...مامان يه جوري چادرو زد کنار که من يه لحظه چشماي خندونشو ديدم..بالاخره از من پرده برداري...نه!چادر برداري شد و تو منو ديدي و من هم تو رو!ببخش که ترسيدم!خب..خب تر سناک بودي!موهات خيس بود...چسبيده بود به پيشونيت..چشماتم که گرد کرده بودي...دهنتم که تا گوشات باز بود...خب وحشتناک بودي ديگه!تازه يه دفعه بلند خنديدي!
منو از مامان گرفتي..زير بارون..هي بالا پايين انداختي..مامان همش مي گفت نکن!تازه شير خورده...همش تقصير اين مامانه...اگه قنداق نبودم،موهاتو مي زدم کنار..دستامو که گرم بود مينداختم دور گردنت..يه انگشتر فيروزه دستت بود...ايناهاش...بذار بکنم دستم...
ـاون تو انگشت کوچيکش مي کرد!
بفرما!خانمت فالگوش وايساده...
.....اومدي تو حياط..مامان جون دويد تو ايوون..
ـالهي دورت بگردم مادر...از احمد چه خبر..
بي رحمانه منو دادي بغل مامان. رفتي تو بغل مامانت..مامان چادرش افتاد..درو بست..
                                                                     ***
..خلاصه منو اونشب سرما دادين...دراز کشيدي همين جا!وسط اتاق...گفتي آخيش..مامان پوز خند زد..چادرشو گرفت دستش کنارت زانو زد...يه جوري که حتما بهت بر بخوره گفت:
ـ خب نرو اگه انقد سختته!
يه اخم کوتاه بهش کردي...دستتو دراز کردي که منو بگيري..نداد بهت..يادت باشه!مگه من توپ دسترشته بودم؟!خلاصه گرفتي منو...هي بوسيدي..:آخيييييش...آخيييييش...سيبيلات هي مي رفت تو صورتم...دستام بسته بود و الا...
الانم دستام بسته ست...دستام بسته ست.......
 رو شکم خوابونديم رو سينه ات دستتو چند بار زدي رو پشتم...قلب تو از مامان قوي تر مي زد:گوروپ گوروپ...اون همه نيرو رو از کجا آورده بودي...اون همه توانو...
مامان دويد دوربينو آورد..عکس گرفت...بعد ها پاره ش کردم...تنها عکس دونفرمونو...خودت مي دوني چرا!...
مامان ساکت نگات مي کرد...سير نمي شد...
ـاسمشو چي بذاريم..؟
رفتي تو فکر..منو گذاشتي زمين..نشستي به مامان نگاه کردي..دل تو دلم نبود!..پاشدي رفتي جلو روشويي...آستيناتو زدي بالا که وضو بگيري...:
ـ هر چي تو بخواي!
حوله رو برداشتي سرتو باهاش خشک کردي...
ـ آب گرم کنم بشوري سرتو؟
ـ نه..زحمت نکش..
ـمن؟من تا حالا هيچي صداش نکردم..دوست داشتم تو بياي بگي..بچه سه ماهشه..اسم نداره..شناسنامه نداره...کوپن هم بهمون نميدن...حالا کوپن هيچي...تو يعني هيچ نظري نداري؟؟
سکوت کردي...آره خب..تو که قرار نبود منو هيچ وقت صدا کني..وضو گرفتي..مامان همينطور وسط اتاق، ساکت..نماز خوندي..مامان نگات کرد...
ـبدش...
مامان رو زانو تا  کنار مهرت  اومد...منو گرفتي...دهنتو چسبوندي به گوش راستم...
ـالله اکبر..چشماتو بستي..:فاطمه...
مامان خنديد...با سر تاييد کرد.....:کنيز فاطمه ست... اما نيستم...
اين آخرين کلمه اي بود که قبل از شير خوردن ازت شنيدم...صبح که پا شدم مامان پشت پنجره بود...ومن فاطمه شدم...فاطمه...

+ ...........(سه‏شنبه 27 فروردين 1387 ساعت 5:26 عصر )

صبح بود...هوا به شدت سرد...آسايشگاه جانبازان هم که بالا شهر!...يخ بندون شده بود..
ـ سلام آقا سيف...صبح بخير...
ـبه!سلام بابا!صبح تو هم بخير!انار مال کيه؟اين قدر اين حاج اميرو لوس نکن!بزرگ که بشه درد سرت مي شه ها!..
دستشو کشيد به ريششو سرشو خنده کنان تکون داد..
ـبزرگتر از اين نميشه آقا سيف!نترسين!تا تونسته قد کشيده...انقد که تو بدنش جا نمي شه ديگه!بشقاب دارين دم دست؟
ـمن نفهميدم چي گفتي بابا!من نمي خوام..همين پيش پاي تو،خانم اصغر آقا اومد...برکتي داد...دستت درد نکنه...
....پس خانم اصغر آقا هم اينجاست!...کاش مي شد مي نشستم اينجا تا حاج امير بياد محوطه...نمي شه که...سرده..چه امروز سوتو کوره!..کاش نرم بالا...کاش...خدايا چرا من آخه!!کمکم کن....
کاش اين آسانسور خراب بود....حالا هميشه خراب بودا!!..
در اتاق هم که بازه...کاش هنوز جاي حاج اميرو با آقا آرش عوض نکرده بودن....هنوز نيومده بايد چشم تو چشمش بشم!..
ـببين کي اومده!!به!به!به!به!...
پس نمي دونه که انقد سر حاله...
ـريحان خانم!به قول نوه اصغر،ولکام!کام اين پليز!
خانم اصغر آقا از من بد تر!هيچي نگفته!...خاک بر سرم!..
آهسته زدم به در:
ـيا الله...سلام آقا آرش..خوبين انشالله؟بهترين؟.....د!پس حاج امير کو؟چرا تختش خاليه!!من که نيم ساعت پيش خبر دادم ميام...پس کوش؟...
داشتم اونهمه اضطرابو به بهانه حاج امير بيرون مي ريختم..
ـنترس عمو جان!مياد!الان مياد!با اصغر بردنشون يه آزمايش کوچول موچول!الان سرو کله شون پيدا مي شه!
ـ الان ميام آقا آرش...
کجا عمو!بيا!تا تو اين انارو دون کني،اونم مياد!
..بعد زير لب،مثل وقتايي که مي خواد متلک بگه گفت:
ـاز وقتي کچل شده،چه همه هواشو دارن!!!
ـ من کوچيک شما هم هستم!...الان ميام!
...انارو گذاشتم رو تخت حاج امير و دويدم تو راهرو...نگران بودم...نه نگران حاج امير..مي دونستم تو اتاق اصغر آقاست و داره از همه چي با خبر مي شه...
به ديوار تکيه دادم..پاهام مي لرزيد...صداي نفسمو مي شنيدم...قلبم رسما تو گلوم مي زد!...
ريحان!اينقدر اينجا وايسا تا حاج امير بياد!يا خانم اصغر آقا!...يا اصلا خود اصغر آقا!چه مي دونم!دعا کن باز حواسپرتي آقا آرش بياد سراغش!اونجوري بشه که به خانمش مي گفت دست نزن به من مگه تو زنمي!
چي مي گي ريحان!الان 20 دقيقه ست داري از اين دعا ها مي کني!زشته ها!برو تو اتاق!...
سرمو انداختم پايين..مثل بچه کلاس اوليا که مشق ننوشتن،با انگشتام ور مي رفتم...رفتم تو...آقا آرش چشماشو بسته بود....خدايا ...خوابه انشالله....پشتمو کردمو پاورچين رفتم که بشينم رو تخت حاج امير...
ـاز کي تا حالا معني الان،نيم ساعت ديگه ست؟
آب جوش ريختن رو سرم....رومو کردم به تختش..هنوز چشماش بسته بود...با لحن شوخ هميشگيش گفت:
ـ اين امير کچل تانياد ما انار نميخوريم؟
ـچ ...چرا...ا...الان...الان دون مي کنم..
گلوم چقدر خشک شده بود...پارچ و ليوان کنار تخت آقا آرش بود...نخواستيم آب!...
ـبيا يه ليوان آب بخور عمو گلوت باز شه!بابا حاج امير که پر پرواز نداره!همين بغل مغلاست!
صداي ريختن آب مطمئنش کرد که دقيقا کنارشم..چشماشو باز کرد..خيلي جدي مثل وقتي به شيوا (دختر 22 ساله ش)موقع تشر زدن نگاه مي کرد،زل زد به چشام...ليوان آب رو لبم خشک شد...دوباره سرمو انداختم پايين...
ـ ريحان؟عمو؟چي شده!پا ندارم؟درست...دست ندارم؟درست....دل که دارم عمو!ترکيد بابا!بگين چي شده تورو خدا!هر چي خودمو مي زنم به لوده بازي...امير چيزي گفته؟خانم اصغر آقا گفت زينب سلام رسوند!!!!!از کي تا حالا زينب پيغام پسغام مي فرسته؟آدم واسطه من و خودش مي کنه؟ تو شيوا رو تازگي ديدي؟خوب بود؟عليرضا از ماموريت اومد؟....د بگو ديگه!!!!!...
سرم از اين پايين تر نمي رفت..الانه که اشک بچکه و رسوا بشم...
ـبله..شيوا رو ديدم...خوب بود...زينب خانم هم خوبن...دارن براتون ژاکت مي بافن...گفتن مي خوان روز تولدتون دست پر بيان...
ـ بيراه نگو ريحان...زينب خوب نيست؟قلبشه باز؟منو نگاه کن؟...
ـ نه!نه!خوبن به خدا!
سرمو يه کم آوردم بالادستاش رو کمر بند تخت بود که روي بدنش بسته بودن...گفتم يه کم حالشو عوض کنم:
ـآقا آرش هنوزم کمر بندا بسته آماده پرواز؟..
ـريحان!اگه نگي چي شده به ولاي علي....
داشت سعي مي کرد نيم خيز بشه...
ـباشه باشه!مي گم...
غلط کردي!چطور مي خواي بگي آخه!مي گي چي مثلا؟مي گي چه نشستي اينجا که ....يا مي خواي بگي،شما آروم باش!هيچي نشده!فقط يادگار دوست شهيدت،عليرضاي 25 ساله،داماد نازنينت،تو اون هواپيما بوده....؟نه خدايا کار من نيست....
ـبيدار شدي آرش جان؟
ـامير اومدي؟ريحان ديوونم کرد...تو رو جون نغمه....اون هواپيما...گريه مي کني امير؟ببينمت؟....نگام کن؟....نگو عليرضا....آره امير؟....نه ..نه...

آقا آرش.....زينب خانم صبور....
شيواي رنج کشيده من....همه لحظات رو مجال نيست تا کنارت باشم..
به هر لحظه بي شمار تسليت...

+ ميلاد مبارک(سه‏شنبه 27 فروردين 1387 ساعت 5:25 عصر )

ميلاد مسعود حضرت ثامن الحجج بر همه، به خصوص دوستان وبلاگ نويس مبارک...
شهيد حسين ارسلان       آغاز :1324يزد
                                  شهادت:1364هور

+ امشب با تو حرفها دارم..(سه‏شنبه 27 فروردين 1387 ساعت 5:25 عصر )

امشب با تو حرفها دارم..
اين طور به من زل نزن...خب،ميدانم،هميشه با تو حرفها داشته ام..
هميشه گفته ام و تو صبورانه گوش داده اي...
اين بار هم صبور باش..

+ نه تو مي ماني،نه اندوه!(سه‏شنبه 27 فروردين 1387 ساعت 5:24 عصر )